Dulsevia

Dulsevia to lek przeciwdepresyjny na receptę z grupy SNRI, czyli leków zwiększających stężenie serotoniny i noradrenaliny w układzie nerwowym, a jego substancją czynną jest duloksetyna. Kapsułki dojelitowe 30 mg i 60 mg stosuje się u dorosłych w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych uogólnionych i bólu w neuropatii cukrzycowej, natomiast moc 90 mg służy tylko do leczenia depresji i lęku uogólnionego. Lek przyjmuje się zwykle raz na dobę.

Dulsevia: co to za lek i jak działa?

Dulsevia to lek przeciwdepresyjny w postaci twardych kapsułek dojelitowych zawierający substancję czynną duloksetynę. Kapsułka dojelitowa to postać leku, której zawartość, czyli drobne peletki w specjalnej otoczce, uwalnia substancję czynną dopiero w jelicie, a nie w żołądku.

Jak działa duloksetyna?

Duloksetyna to substancja czynna, która zwiększa stężenie serotoniny i noradrenaliny, czyli przekaźników nerwowych związanych m.in. z nastrojem i odczuwaniem bólu. Skrót SNRI oznacza inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny. Lek hamuje ponowne wchłanianie tych przekaźników przez komórki nerwowe, więc dłużej pozostają one aktywne. Co więcej, w leczeniu bólu duloksetyna wzmacnia naturalny system tłumienia bólu w mózgu i rdzeniu kręgowym.

Po jakim czasie działa Dulsevia?

Dulsevia zaczyna działać u większości osób z depresją lub lękiem po około dwóch tygodniach, ale pełna poprawa stanu pacjenta może wymagać od 2 do 4 tygodni regularnego przyjmowania. U osób z bólem w neuropatii cukrzycowej ulga może przyjść po kilku tygodniach, choć część pacjentów odczuwa ją już w pierwszym tygodniu przyjmowania.

Jeśli po 2-4 tygodniach samopoczucie pacjenta się nie poprawia, a lęk nie słabnie, konieczna jest ponowna konsultacja lekarska. W leczeniu bólu neuropatycznego skuteczność ocenia się dopiero po około 2 miesiącach.

Czym różni się Dulsevia 30 mg, 60 mg i 90 mg?

Dulsevia 30 mg i 60 mg jest zarejestrowana jako substancja przepisywana w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych uogólnionych i bólu w neuropatii cukrzycowej, a Dulsevia 90 mg ma zastosowanie wyłącznie w depresji i zaburzeniach lękowych uogólnionych. Każda kapsułka zawiera 30 mg, 60 mg albo 90 mg duloksetyny, zależnie od mocy.

Na co jest lek Dulsevia? Wskazania do stosowania

Lek Dulsevia jest wskazany u dorosłych w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu w neuropatii cukrzycowej. Dulsevia 90 mg nie jest zarejestrowana do leczenia bólu w neuropatii cukrzycowej, więc przy tym wskazaniu stosuje się wyłącznie moce 30 mg i 60 mg.

Leczenie depresji i zaburzeń lękowych uogólnionych

W leczeniu depresji wskazanie do stosowania nosi nazwę dużych zaburzeń depresyjnych, czyli choroby rozpoznawanej przez lekarza psychiatrę, a nie wyłącznie przejściowego spadku nastroju. Zaburzenia lękowe uogólnione to rodzaj zaburzeń lękowych, który charakteryzuje się przewlekłym uczuciem lęku lub nerwowością, niezwiązanym z jedną konkretną sytuacją.

Ból w neuropatii cukrzycowej

Obwodowa neuropatia cukrzycowa to uszkodzenie nerwów spowodowane cukrzycą. Najczęściej dotyczy stóp i nóg, a czasem także dłoni i rąk. Wywołany nią ból neuropatyczny jest zwykle palący, kłujący lub rwący i bywa porównywany do porażenia prądem. Duloksetyna zawarta w Dulsevii pomaga łagodzić ten ból.

Na co Dulsevia nie jest przeznaczona?

Leku nie bierze się doraźnie, czyli tylko w razie potrzeby, ponieważ efekt działania leku pojawia się po 2-4 tygodniach codziennego przyjmowania. Nie służy też leczenia innych rodzajów bólu, np. bólu kręgosłupa.

Jak dawkować i przyjmować lek Dulsevia?

Lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza, który dobiera dawkę do rozpoznania i reakcji pacjenta na leczenie. Maksymalna dawka leku Dulsevia wynosi 120 mg na dobę.

Dawkowanie w depresji

W depresji dawka początkowa oraz zalecana dawka podtrzymująca wynoszą 60 mg raz na dobę, czyli od początku leczenia przyjmuje się 60 mg duloksetyny, bez stopniowego zwiększania. Maksymalna stosowana dawka wynosi do 120 mg na dobę.

Przy depresji nawracającej, jeśli duloksetyna wcześniej pomogła, lekarz może zalecić długotrwałe leczenie dawką od 60 do 120 mg na dobę.

Dawkowanie w zaburzeniach lękowych uogólnionych

Zwykle stosowana dawka początkowa leku Dulsevia to 30 mg raz na dobę. Gdy po 30 mg odpowiedź jest niewystarczająca, dawkę zwiększa się do 60 mg, czyli do dawki podtrzymującej stosowanej u większości pacjentów. Jeśli lękowi towarzyszy depresja, leczenie od razu rozpoczyna się od 60 mg. Gdy poprawa jest niewystarczająca, lekarz może rozważyć 90 lub 120 mg, zależnie od efektów leczenia i tego, jak pacjent toleruje lek.

Dawkowanie w bólu neuropatycznym u osób z cukrzycą

Przy bólu w neuropatii cukrzycowej zwykle stosowana dawka leku Dulsevia to 60 mg przyjmowane raz na dobę. Stężenie leku we krwi znacznie różni się jednak między pacjentami, dlatego przy niewystarczającej uldze lekarz może zwiększyć dawkę do maksymalnej, czyli 120 mg na dobę, podzielonej na dwie równe części.

Jeśli po 2 miesiącach ból nie zmniejszył się o co najmniej 30%, dalsza poprawa jest mało prawdopodobna. Przy dłuższym leczeniu lekarz ocenia korzyści nie rzadziej niż co 3 miesiące.

Dulsevia rano czy wieczorem, przed czy po jedzeniu?

Dulsevię można przyjmować rano lub wieczorem. Posiłek nie jest przeszkodą: lek można brać w czasie jedzenia albo pomiędzy posiłkami. Pokarm wydłuża czas do osiągnięcia najwyższego stężenia leku we krwi z 6 do 10 godzin, ale ta zmiana nie ma znaczenia klinicznego. Przy przyjmowaniu leku obowiązują trzy zasady:

1. Kapsułkę połyka się w całości i popija wodą.

2. Lek przyjmuje się codziennie o tej samej porze, co ułatwia pamiętanie o dawce.

3. Jeśli lekarz zalecił dawkę podzieloną, przyjmuje się ją w dwóch równych częściach w ciągu doby.

Gdy lek wywołuje senność albo utrudnia zasypianie, porę przyjmowania można ustalić z lekarzem.

Jak długo można brać Dulsevię?

O tym, jak długo brać Dulsevię, decyduje lekarz ordynujący leczenie. Po ustąpieniu objawów leczenie zwykle kontynuuje się jeszcze przez kilka miesięcy, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu, a przy nawracającej depresji lekarz może rozważyć leczenie długotrwałe.

Nie należy samodzielnie przerywać leczenia, ponieważ choroba może się utrzymywać albo nasilić i stać się trudniejsza do opanowania objawów.

Co zrobić po pominięciu dawki lub przedawkowaniu?

Pominiętą dawkę przyjmuje się jak najszybciej. Jeśli jednak zbliża się już pora następnej, opuszcza się ją i przyjmuje kolejną o zwykłej porze, bez dawki podwójnej.

W przypadku przyjęcia większej niż zalecana dawki leku Dulsevia należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Objawami przedawkowania są senność, śpiączka, zespół serotoninowy, drgawki, wymioty i przyspieszone bicie serca.

Czy Dulsevia uzależnia i jak bezpiecznie odstawić lek?

Dulsevia nie jest zaliczana do leków uzależniających: duloksetyna nie figuruje w wykazach substancji psychotropowych ani środków odurzających. Po nagłym przerwaniu leczenia często pojawiają się jednak objawy odstawienia.

Jak wygląda stopniowe odstawianie leku?

Stopniowe odstawianie polega na zmniejszaniu dawki przez co najmniej 2 tygodnie według planu ustalonego z lekarzem. Ta zasada obowiązuje także wtedy, gdy samopoczucie się poprawiło i lek wydaje się już niepotrzebny. Jeśli po zmniejszeniu dawki objawy są trudne do zniesienia, lekarz może zalecić powrót do poprzedniej dawki i stopniowe jej zmniejszanie.

Objawy odstawienia: jak długo trwają?

Objawy odstawienia pojawiają się zwykle w ciągu kilku pierwszych dni i w większości przypadków mijają w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych osób utrzymują się 2-3 miesiące lub dłużej. Ich nasilenie jest przeważnie łagodne lub umiarkowane. Najczęściej opisuje się:

• zawroty głowy,

• mrowienie lub wrażenie porażenia prądem, zwłaszcza w obrębie głowy,

• zaburzenia snu z wyrazistymi snami lub koszmarami,

• zmęczenie, niepokój, lęk i drażliwość,

• nudności, wymioty, biegunka, drżenie, bóle głowy i nadmierne pocenie się.

Te objawy łatwo pomylić z nawrotem choroby, bo lęk, drażliwość i bezsenność towarzyszą zarówno odstawieniu, jak i depresji. Dlatego każde pogorszenie samopoczucia po zmniejszeniu dawki należy zgłosić lekarzowi.

Możliwe działania niepożądane leku Dulsevia

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to nudności, ból głowy, suchość w jamie ustnej, senność i zawroty głowy. Większość z nich ma łagodne lub umiarkowane nasilenie, pojawia się krótko po rozpoczęciu leczenia i zwykle ustępuje w miarę jego trwania.

Pierwsze dni leczenia

W pierwszych dniach brania Dulsevii samopoczucie może się przejściowo pogorszyć, bo działania niepożądane występują wcześniej niż efekt leczniczy, który pojawia się zwykle dopiero po 2-4 tygodniach.

Dulsevia może wywoływać uczucie niepokoju lub niemożność spokojnego usiedzenia lub ustania w miejscu, czyli akatyzję. Akatyzja to rodzaj niepokoju ruchowego, który pojawia się najczęściej w pierwszych tygodniach leczenia. Zwiększanie dawki może być wtedy szkodliwe, więc pacjent powinien poinformować lekarza o takim niepokoju.

Najczęstsze skutki uboczne i jak długo trwają

Najczęstsze skutki uboczne Dulsevii, dotyczące więcej niż 1 osoby na 10, to ból głowy, senność, nudności i suchość w jamie ustnej. W większości przypadków słabną one w miarę dalszego przyjmowania leku. Nieco rzadziej, u mniej niż 1 osoby na 10, występują:

• brak apetytu i zmniejszenie masy ciała,

• zaburzenia snu, niezwykłe sny, pobudzenie i lęk,

• zawroty głowy, drżenie mięśni oraz drętwienie lub mrowienie skóry,

• kołatanie serca, zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi i nagłe zaczerwienienie twarzy,

• zaparcie, biegunka, ból brzucha i zgaga,

• zwiększone pocenie się i swędząca wysypka,

• niewyraźne widzenie i szumy w uszach,

• ból i kurcze mięśni,

• zmniejszony popęd płciowy, trudności z orgazmem i problemy z erekcją,

• zmęczenie i upadki, zwłaszcza u osób starszych.

Rzadsze działania niepożądane

Niezbyt często, u mniej niż 1 osoby na 100, pojawiają się m.in. zgrzytanie zębami, nagłe mimowolne ruchy lub drganie mięśni, brak koordynacji lub niezamierzone ruchy mięśni oraz zespół niespokojnych nóg. Do tej grupy należą też zawroty głowy spowodowane zaburzeniami błędnika, skłonność do powstawania siniaków i potrzeba oddawania moczu w nocy. Badania krwi mogą też wykazać zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Rzadko, u mniej niż 1 osoby na 1000, opisywano m.in. stan pobudzenia maniakalnego (nadmierna aktywność, gonitwa myśli i zmniejszona potrzeba snu), agresję i przejawy gniewu, zachowania samobójcze, jaskrę oraz zapalenie jelita grubego.

Czy po Dulsevii się tyje lub chudnie?

Po duloksetynie częściej się chudnie, niż tyje: brak apetytu i spadek masy ciała należą do częstych działań niepożądanych, a przyrost masy ciała zdarza się niezbyt często. Lek nie ma jednak wskazania do odchudzania i nie powinien być w tym celu stosowany. Niezamierzona zmiana masy ciała w trakcie leczenia to powód do rozmowy z lekarzem.

Zespół serotoninowy - jak go rozpoznać?

Zespół serotoninowy to reakcja organizmu na nadmiar serotoniny, potencjalnie zagrażająca życiu. Ryzyko rośnie głównie przy łączeniu duloksetyny z innymi lekami działającymi na serotoninę, np. z tramadolem, tryptanami lub innymi lekami przeciwdepresyjnymi. Objawami mogą być pobudzenie, omamy, drżenie, mimowolne skurcze i sztywność mięśni, gorączka powyżej 38°C, pocenie się, szybkie bicie serca i biegunka. W najcięższej postaci przypomina złośliwy zespół neuroleptyczny, czyli stan z gorączką, silną sztywnością mięśni i splątaniem.

Zespół serotoninowy łatwo przeoczyć, bo nudności, biegunka i pocenie należą też do zwykłych działań niepożądanych duloksetyny. Różnicę robi ich połączenie z gorączką, sztywnością mięśni, pobudzeniem lub splątaniem, zwłaszcza tuż po dołączeniu nowego leku albo zwiększeniu dawki. Taki zestaw objawów wymaga pilnej pomocy lekarskiej.

Kiedy pilnie skontaktować się z lekarzem?

Pilnej konsultacji lekarskiej wymagają:

• objawy zespołu serotoninowego, np. gorączka ze sztywnością mięśni i splątaniem,

• obrzęk twarzy, języka lub gardła albo trudności w oddychaniu,

• wymioty z krwią, czarny smolisty stolec lub krew w kale,

• zażółcenie skóry lub białkówek oczu z bólem brzucha,

• drgawki, omdlenia, ból w klatce piersiowej lub nieregularne bicie serca,

• splątanie, silne osłabienie i senność, zwłaszcza u osoby starszej,

• rozległe zmiany skórne z owrzodzeniami w jamie ustnej lub oczach.

Na początku leczenia myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie mogą się nasilić, bo lek zaczyna działać zwykle po 2 tygodniach lub później. Ryzyko jest większe u dorosłych przed 25. rokiem życia i u osób, które miały takie myśli wcześniej. Pomóc może bliska osoba, która wie o leczeniu i zwraca uwagę na zmiany w zachowaniu.

Ważne: Myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem albo zgłoszenia się do szpitala. Całodobowo i bezpłatnie można otrzymać pomoc w Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym (800 70 2222) i Kryzysowym Telefonie Zaufania (116 123), a w nagłym zagrożeniu życia należy dzwonić pod numer 112.

Środki ostrożności i przeciwwskazania

Przed rozpoczęciem stosowania leku Dulsevia lekarz powinien znać wszystkie choroby pacjenta i przyjmowane przez niego leki. Część z nich wyklucza leczenie duloksetyną, a część wymaga częstszych kontroli.

Kiedy nie wolno stosować leku Dulsevia?

Leku nie należy stosować, jeśli pacjent:

• ma uczulenie na duloksetynę lub którykolwiek z pozostałych składników leku,

• przyjmuje lub w ciągu ostatnich 14 dni przyjmował inny lek będący inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO)

• ma chorobę wątroby, która zaburza jej pracę,

• ma ciężką niewydolność nerek,

• przyjmuje fluwoksaminę (lek przeciwdepresyjny) albo cyprofloksacynę lub enoksacynę (antybiotyki),

• przyjmuje inny lek zawierający duloksetynę,

• ma niekontrolowane nadciśnienie tętnicze (nie rozpoczyna się wtedy leczenia z powodu ryzyka przełomu nadciśnieniowego, czyli gwałtownego skoku ciśnienia),

• ma rzadką dziedziczną nietolerancję fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedobór sacharazy-izomaltazy, ponieważ lek zawiera sacharozę.

Kontrola ciśnienia na początku leczenia

Duloksetyna może podnosić ciśnienie tętnicze i przyspieszać tętno, a u osób z nadciśnieniem zgłaszano przełomy nadciśnieniowe. Dlatego przy nadciśnieniu lub chorobie serca zaleca się kontrolowanie ciśnienia, zwłaszcza w pierwszym miesiącu leczenia. Sposób i częstość pomiarów, np. domowym ciśnieniomierzem, ustala lekarz. Gdy wyniki pozostają wysokie, lekarz może zmniejszyć dawkę lub stopniowo odstawić lek.

Dulsevia u osób starszych

U osób starszych nie zmienia się dawki tylko ze względu na wiek, ale zachowuje się ostrożność, zwłaszcza podczas stosowania dawki 120 mg na dobę. Po 65. roku życia częściej zdarzają się upadki i hiponatremia.

Hiponatremia to zaburzenie elektrolitowe, które polega na zbyt małym stężeniu sodu we krwi i objawia się m.in. osłabieniem, splątaniem i sennością. Może ją wywołać zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), w którym organizm zatrzymuje za dużo wody. Sprzyjają jej także odwodnienie i leki moczopędne.

Niewydolność nerek, uszkodzenia wątroby i inne choroby

Przy łagodnej i umiarkowanej niewydolności nerek dawki się nie zmienia, ale ciężka niewydolność wyklucza leczenie. Lekarz powinien też wiedzieć o przebytych epizodach manii (okresach nadmiernego pobudzenia i gonitwy myśli), chorobie afektywnej dwubiegunowej, padaczce, skłonności do krwawień i lekach mogących uszkadzać wątrobę. Duloksetyna może rozszerzać źrenice, dlatego ostrożności wymaga podwyższone ciśnienie w oku lub ryzyko ostrej jaskry z wąskim kątem, czyli choroby z nagłym wzrostem ciśnienia w gałce ocznej.

Cukrzyca: na co uważać przy leczeniu bólu?

Dulsevia u pacjentów z cukrzycą może nieznacznie podwyższać poziom cukru we krwi. Dlatego podczas leczenia należy regularnie mierzyć cukier zgodnie z zaleceniami lekarza. Jeśli wyniki są wyższe niż zwykle, warto omówić je z diabetologiem lub lekarzem prowadzącym leczenie cukrzycy, który oceni, czy potrzebna jest jego zmiana.

Czy po Dulsevii można prowadzić samochód?

Samochód można prowadzić dopiero wtedy, gdy wiadomo, jak organizm reaguje na lek. Dulsevia może powodować senność i zawroty głowy. Przy senności lub zawrotach nie należy siadać za kierownicą ani obsługiwać maszyn.

Dulsevia w ciąży i podczas karmienia piersią

Dulsevię można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści z leczenia przewyższają możliwe ryzyko dla dziecka. O ciąży lub planowaniu dziecka należy poinformować lekarza. Kobieta, która zajdzie w ciążę w trakcie leczenia, nie powinna samodzielnie odstawiać leku, tylko jak najszybciej omówić to z lekarzem.

Przyjmowanie Dulsevii w późniejszym okresie ciąży może wiązać się z większym ryzykiem przedwczesnego porodu, a w miesiącu przed porodem może zwiększać ryzyko silnego krwawienia po porodzie. U noworodka mogą wystąpić trudności w oddychaniu, drżenie, wiotkość mięśni lub problemy z karmieniem. Dlatego o przyjmowaniu leku powinni wiedzieć lekarz prowadzący ciążę i położna.

Stosowanie Dulsevii podczas karmienia piersią nie jest zalecane. Duloksetyna przenika do mleka w niewielkich ilościach, ale nie ustalono, czy jest bezpieczna dla niemowlęcia. Sposób leczenia po porodzie należy omówić z lekarzem.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat

Zazwyczaj lek Dulsevia nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. W tej grupie wiekowej leki przeciwdepresyjne wiążą się z większym ryzykiem prób i myśli samobójczych oraz agresji, zachowań buntowniczych i przejawów gniewu. Brakuje też długoterminowych danych dotyczących wpływu leku na wzrost i rozwój. Lekarz może jednak przepisać lek osobie niepełnoletniej, jeśli uzna, że korzyści przeważają nad potencjalnymi skutkami ubocznymi.

Dulsevia z innymi lekami i alkoholem

Duloksetyna wchodzi w interakcje z częścią leków na receptę, leków bez recepty i preparatów ziołowych. Lekarz i farmaceuta powinni więc wiedzieć o wszystkim, co pacjent przyjmuje, a bez konsultacji z lekarzem nie należy zaczynać ani przerywać stosowania innych leków.

Leki przeciwwskazane i niezalecane razem z Dulsevią

Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO), do których należą niektóre leki przeciwdepresyjne i antybiotyk linezolid, hamują enzym rozkładający m.in. serotoninę. Przeciwwskazane są nieselektywne, nieodwracalne IMAO. Moklobemid (odwracalny IMAO, lek przeciwdepresyjny) nie jest zalecany razem z duloksetyną, a antybiotyku linezolid nie należy stosować w trakcie leczenia.

Od odstawienia IMAO do rozpoczęcia leczenia duloksetyną musi minąć co najmniej 14 dni, a w odwrotnej sytuacji co najmniej 5 dni. Ten drugi odstęp wynika z okresu półtrwania duloksetyny (czasu, po którym jej ilość w organizmie spada o połowę), który wynosi 8-17 godzin, a średnio 12 godzin.

Przeciwwskazane są też fluwoksamina, cyprofloksacyna i enoksacyna, które silnie zwiększają stężenie duloksetyny oraz jednoczesne stosowanie Dulsevii i innego leku zawierającego duloksetynę.

Tramadol, opioidy i leki uspokajające

Dulsevię można łączyć z tramadolem, innymi opioidami i lekami uspokajającymi tylko wtedy, gdy lekarz zna wszystkie przyjmowane leki i uzna takie połączenie za uzasadnione. Niektóre opioidowe leki przeciwbólowe, takie jak Tramal Retard, buprenorfina (lek na ból lub uzależnienie od opioidów) i petydyna (silny lek przeciwbólowy), zwiększają razem z duloksetyną ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego. W połączeniu z nią silne opioidy, benzodiazepiny, fenobarbital (lek przeciwpadaczkowy i uspokajający) oraz uspokajające leki przeciwhistaminowe mogą z kolei nasilać senność.

Leki przeciwdepresyjne, tryptany i ziele dziurawca zwyczajnego

Ostrożności wymaga łączenie duloksetyny z lekami, które wpływają na przekaźnictwo serotoninowe. Należą do nich selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, np. paroksetyna i fluoksetyna), inne inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny (SNRI, czyli leki z tej samej grupy co duloksetyna, np. wenlafaksyna), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (np. klomipramina i amitryptylina), leki przeciwpsychotyczne, tryptofan (aminokwas, z którego organizm wytwarza serotoninę) oraz tryptany, czyli leki na migrenę.

Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami ziołowymi zawierającymi ziele dziurawca zwyczajnego działania niepożądane mogą występować częściej. Dziurawiec bywa składnikiem ziołowych preparatów na nastrój dostępnych bez recepty, więc o takich preparatach także trzeba wspomnieć lekarzowi.

Leki przeciwzakrzepowe, przeciwbólowe i nasercowe

Duloksetyna może zwiększać skłonność do krwawień, dlatego ostrożności wymaga łączenie jej z doustnymi lekami rozrzedzającymi krew, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i kwasem acetylosalicylowym (aspiryną). Przy warfarynie, jednym z leków przeciwzakrzepowych, zgłaszano wzrost INR, czyli wskaźnika krzepliwości krwi. Niektóre leki rozkładane przez jeden z enzymów wątrobowych osiągają przy duloksetynie większe stężenie we krwi, m.in. flekainid i propafenon (leki na zaburzenia rytmu serca) oraz metoprolol (lek na nadciśnienie i choroby serca).

Dulsevia a alkohol

Picie alkoholu podczas leczenia Dulsevią wymaga ostrożności, a najlepiej go unikać, zwłaszcza w pierwszych tygodniach. Alkohol i duloksetyna działają na układ nerwowy, więc razem mogą nasilać senność i zawroty głowy. Duloksetyny nie stosuje się też przy chorobie wątroby zaburzającej jej pracę, dlatego osoby, które piją regularnie, powinny porozmawiać o tym z lekarzem jeszcze przed rozpoczęciem leczenia.

Cena i dostępność leku Dulsevia

Lek jest dostępny w trzech mocach i kilku wielkościach opakowań. Jego cena zależy przede wszystkim od tego, czy pacjentowi przysługuje refundacja, a ta obejmuje tylko część wskazań.

Czy Dulsevia jest na receptę?

Tak, Dulsevia jest lekiem na receptę, więc w aptece można ją kupić tylko po okazaniu recepty od lekarza.

Leczenie Dulsevią zwykle rozpoczyna i prowadzi lekarz psychiatra, który dobiera dawkę i ocenia odpowiedź organizmu na leczenie. W przypadku dobrej tolerancji leku kolejną e-receptę można uzyskać podczas teleporady lekarskiej, po omówieniu dotychczasowego przebiegu leczenia.

Przedłużenie recepty możliwe jest poprzez konsultację online w serwisie Kliklekarz.pl. Aby uzyskać receptę wystarczą 4 kroki:

1. Wybór odpowiedniego leku w formularzu dotyczącym e-recepty.

2. Załączenie dokumentacji medycznej potwierdzającej stosowanie leku oraz wypełnienie danych osobowych.

3. Opłacenie konsultacji

4. Kontakt telefoniczny z lekarzem, który zdecyduje o wystawieniu recepty na wskazany lek.

Ile kosztuje Dulsevia i kiedy jest refundowana?

Dulsevia kosztuje od około 16 zł do około 120 zł przy pełnej odpłatności i od około 6 zł do około 35 zł z refundacją 30%.

Refundacja z odpłatnością 30% obejmuje ciężkie epizody depresji, pojedyncze lub w przebiegu depresji nawracającej. U osób do 18. roku życia obejmuje też zaburzenia lękowe i adaptacyjne (trudności z przystosowaniem się po stresującym wydarzeniu), choć jest to leczenie poza zarejestrowanymi wskazaniami. Osoby po 65. roku życia i przed ukończeniem 18 lat otrzymują lek bezpłatnie w zakresie tych wskazań.

Pełną cenę płaci się przy lęku uogólnionym u dorosłych, bólu neuropatycznym w cukrzycy oraz łagodnych i umiarkowanych epizodach depresji. O tym, czy pacjent spełnia warunki refundacji, decyduje lekarz.

Zamienniki Dulsevii: czy istnieją i są tańsze?

Niektóre zamienniki są nieco tańsze, ale różnice w cenach są niewielkie. Chodzi o leki zawierające duloksetynę w tej samej dawce i postaci, np. AuroDulox, Depratal, Dulofor, Duloxetine Medical Valley, Duloxetine +pharma, Duloxetine Sandoz, Duloxetine Viatris, Duloxetine Zentiva, Dulxetenon i Dutilox. W przypadku opakowania 60 mg po 28 sztuk najtańszy jest Duloxetine Medical Valley (27,64 zł), a najdroższy Dutilox (31,19 zł), według pełnych cen urzędowych.

Jak wygląda kapsułka i jak ją przechowywać?

Lek ma postać twardych kapsułek wypełnionych drobnymi, białymi lub lekko zabarwionymi peletkami. Na każdej kapsułce widnieje czarny nadruk z mocą: „30”, „60” lub „90”.

Dulsevia zawiera sacharozę: do 34 mg w mocy 30 mg, do 68 mg w mocy 60 mg i do 101 mg w najwyższej mocy. Z tego powodu leku nie stosuje się przy rzadkich dziedzicznych zaburzeniach, takich jak nietolerancja fruktozy.

Przechowuje się go w temperaturze do 30°C, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed wilgocią i poza zasięgiem dzieci. O sposób utylizacji niewykorzystanego leku można zapytać farmaceutę.

Podsumowanie

Dulsevia to lek przeciwdepresyjny z grupy SNRI zawierający duloksetynę, stosowany u dorosłych w depresji i lęku uogólnionym, a w mocach 30 mg i 60 mg także w bólu związanym z neuropatią cukrzycową. Przyjmuje się go zwykle raz na dobę, na efekty czeka się najczęściej 2-4 tygodnie, a kończąc leczenie, dawkę zmniejsza się stopniowo.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Dulsevia to psychotrop?

Czy Dulsevia obniża libido?

Czy Dulsevia jest silnym lekiem?

Czy kapsułkę Dulsevii można otworzyć lub rozgryźć?